Operasiedatum is Saterdag! Woensdag 3/06/09

'n Paar van die blykies van omgee van my liewe UP biblioteekkollegas

My gemoed is ligter vanaand...deels omdat my tranedamwal vanoggend gebreek het.

Ek is vanoggend by my kantoordeur begroet deur stringe helderkleurige ballonne, geskenkies, kaartjies, sjokolade, blomme, potplante en kollegas wat my soos engele toegevou het met drukkies van omgee en liefde. Na die afgelope week se spanning en dapper probeer wees, het die onverwagte liefdesgebare my heeltemal onverhoeds betrap en het ek in trane uitgebars! Ek is sprakeloos, maar diep ontroer deur elke liewe persoon wat vandag die moeite gedoen het om vinnig 'n epos, tydjie of 'n trooswoordjie met my te deel.

Die ander goeie nuus is dat die mediese fonds my prosedure goedgekeur het. Ek is dus eers Saterdag die 6e Junie geskeduleer en het nog twee dae grasie om my lewe bietjie in orde te kry. Ek is dr. Snyman oneindig dankbaar dat hy bereid is om my Saterdag te opereer (sy keuse). Hy gaan uit sy pad uit om my te akkommodeer en het gister die eerste keer sy oë op my gelê. En wat 'n bekwame sekretaresse het hy nie! Toe ek haar gister bel - die tweede keer dat ek en sy praat - noem sy my reeds onmiddellik op my naam.

Ek voel vanaand baie rustiger en so lig soos die ballonne wat in my kantoor rondhang!

Blok het vir my die mooiste Bybelvers kom gee vanoggend :" O Jakob, en jou Formeerder, O Israel: wees nie bevrees nie, want ek het jou by jou naam geroep; jy is myne! As jy deur die water gaan, is Ek by jou en deur die riviere - hulle sal jou nie oorstroom nie, as jy deur vuur gaan, sal jy jou nie skroei nie, en die vlam sal jou nie brand nie. Omdat jy kostelik is in my oë, hooggeag is, en ek jou liefhet, daarom gee Ek mense in jou plek...vir jou lewe." (Jesaja 43)

Dankie, ek is lief vir julle almal!

Uitslag van die doktersbesoek Dinsdag 2/06/09

Vandag het ek en LeRoy prof. Leon Snyman ontmoet en my gesondheidtoestand en die pad vorentoe bespreek. Ek het hom baie positief beleef en hy het vertoue by ons albei ingeboesem.

In 'n neutedop:

• Die gewas het 'n slegte differensiasie gradering en dit is relatief ernstig.
• Niks wat ek verkeerd gedoen, geëet of gedrink het (dit sluit hormoonvervangingsterapie in) is die oorsaak nie. Ons weet eenvoudig nie hoekom dit gebeur nie en ek pas glad nie die gemiddelde profiel nie.
• Sjirurgie is my enigste opsie - my baarmoeder, eierstokke en limfkliere moet verwyder word. Laasgenoemde sal behels dat ek 4 maande lank daardie spesiale kouse sal moet dra om trombose en swelling van my bene te voorkom (Dankie Heer, dat dit winter is!). Ons het nogal lank gesels oor die verwydering van my limfkliere, want dis slegs deur die ontleding daarvan dat die graad en verspreiding volledig bepaal kan word. Daar is egter deesdae 'n tendens om dit nie te verwyder nie, maar omdat die graad van verspreiding dan nie bepaal kan word nie, sal ek dan beslis bestraling moet ontvang. Ons het dus saam besluit om veilig te speel en dit wel te verwyder en moontlike bestraling vry te spring. Interessant (is dit die regte woord..?) om te hoor dat bestraling slegs een keer gedoen kan word. Kanker word weerstandig teen bestraling en dit kan dus nie herhaal word nie.
• Indien die kanker wel versprei het, sal die bestraling 2-3 weke na my operasie moet plaasvind. Dr. Snyman het egter gesê dit is 'n volgende gesprek. Ons eet die olifant nou eers happie vir happie. Dit is ontstellend om te hoor dat dit ongeveer 'n jaar sal neem om my "ou self" te wees en my vorige program te hervat. LeRoy glo vas dat ek die grense sal skuif en vinniger sal herstel.
• Na my inwendige ondersoek het dr. Snyman met 'n nuwe voorstel gekom : ek is 'n goeie kandidaat vir 'n vaginale histerektomie. Dit sal minder pynlik wees en ek sal vinniger herstel. Ons wag dus weer vir goedkeuring van die mediese fonds. D-dag is of Donderdag 4 Junie vir 'n abdominale histerektomie of Saterdag 6 Junie vir 'n vaginale histerektomie en laparoskopiese verwydering van my eierstokke.
• Laastens het hy ook voorgestel dat ek berading oorweeg om die trauma van kanker te verwerk. LeRoy het heelhartig saamgestem dat ek daarby kan baat - lei ek reeds die twee manne in die huis 'n lewe? :-)

Hoe voel ek? Ek wens met my hele hart dat ek eerder gesond was en ek sien baie op teen die prosedures. Moes reeds weer gaan vir 'n bloedmonster en is ook weer gestuur vir X-strale vir my bors. Ek is nog verbyster en sukkel nog om te glo dat ek wel siek is.

Dis verstommend watter uiteenlopende advies ek ontvang. Die meeste mense glo en vertel my dat ek na die operasie 'n nuwe mens gaan wees. Enkeles vertel my om myself voor te berei op bestraling en wat kan volg.

En ek hang tussen-in en herroep Robert Moropa (ons direkteur) se wonderlike advies wat hy spesiaal vanoggend vir my gebring het:

Four "Worry-relievers" from Pastor Mike:

1. Worry about nothing. To relieve worry, live one day at a time. "Do not be anxious about anything..."
2. Pray about everything. No problem is too big for God's power or too small for God's concern. "...but in everything, by prayer and petition with thanksgiving, present your requests to God."
3. Thank God for all things. There is always something to be grateful for. "Give thanks in all circumstances for this is God's will for you in Christ Jesus."
4. Think about the right things. Whatever I think about is what I am becoming. "As a man thinks in his heart, so he is."

Thank you Robert - today I am thankful for this advice and I'll take it to heart!

Nuwe ginekoloog Maandag 1/06/09

Tydens die motorfietsrit Vrydag het ek baie tyd gehad om te dink. Met ons eerste petrolstop op Villiers, het ek vir my 'n nuwe ginekoloog gereël met die hulp van my sjirurg, dr. Heyns, wat my in Februarie behandel het.

Ek is nie gewoonlik so impulsief nie, maar ek het die ginekoloog wat my verlede Oktober gesien het, die vorige dag gebel en 'n voorskrif vir 'n slaappil gevra (dit is vir my maklik om in die dag besig te bly, maar dis moeilik om te slaap as daar so baie gedagtes in jou kop rondwoel...). Dit was die eerste keer sedert Oktober wat ek haar in die hande kry - sy is net nooit beskikbaar nie. Toe sy hoor wie praat was haar stemtoon afgemete en haar woorde versigtig gekies. Sy was egter ook baie onsimpatiek en het nooit die voorskrif gestuur nie.

Ek HET baie vrae vir haar....Hoekom het sy niks raakgesien Oktober 2008 nie? Hoekom het sy my op daardie spesifieke hormoonterapie gesit? Hoekom het sy nie my bekommernis Maart oor die hormoonterapie (veral die feit dat estrogeen 'n rol speel in die vorming van hemangiome) ernstig opgeneem nie? Hoekom het sy my voorstel of ek haar weer moet kom sien van die hand gewys? Hoekom het sy nie iemand wat instaan vir haar tydens haar afwesigheid nie? Maar ek het besluit dat ek my energie nie verder op haar gaan mors nie. Ek het nie meer vertroue in haar nie en sy is duidelik nie 'n beskikbare dokter nie.

Môre het ek dus 'n afspraak met 'n ginekoloog wat ek nog nooit ontmoet het nie, maar dr. Heyns het hom aanbeveel. Hulle sal bietjie koppe bymekaar moet sit as gevolg van die einste hemangiome op my lewer en hulle is albei by dieselfde hospitaal. Ek word boonop reeds Donderdag geopereer.

Gisteraand toe ek al my vorige verslae bymekaarkry sien ek in die radioloog se verslag van 23 Januarie word daar reeds gemeld dat die endometrium verdik is. Dis die sinnetjie : "Transvaginale of transabdominale evaluasie sal van waarde wees" wat die skrik in my laat opspring. Hoekom het ek dit nie die vorige keer gesien nie?

Endometriod adenocarcinoma Donderdag 28/05/09

Liewe Heer, die monster is terug. Dit was dalk nooit weg nie… en vroeg-oggend het my rekenaar weer geroep en het ek weer in my studeerkamer gesit en tik.

Dinsdagoggend 26 Mei het ek die woorde by (een van my ginekoloë) gehoor wat ek aan die begin van die jaar so gevrees het: “Mevrou, ek is jammer om jou dit mee te deel, maar jy het kanker. Daardie gewassies (wat so onskuldig gelyk het) was kwaadaardig.” En terwyl sy met my gepraat het, was ek baie kalm en rustig en kon ek nie help om te dink dat alles aan die begin van die jaar my voorberei het vir presies hierdie oomblik nie. My tweede gedagte was, ek is eintlik nog altyd siek en hierdie eienaardige voorgevoel wat ek nou en dan kortstondig beleef het, toe waar was…

Nou wat het dan intussen gebeur, wonder jy? My lewe was wonderlik normaal – ek het weer begin gim, fietsry, stap en gewerk dat die stoombolle staan om die 9 weke lange afwesigheid by die werk te prober inhaal. Maar omtrent ‘n maand gelede het ek besef dat iets weer verkeerd is – die een ding waaroor dr. Heyns my gewaarsku het, was bloeding. Ek het twee keer my ginekoloog gebel en gesmeek vir ‘n afspraak, maar sy kon my nie help nie en ek is einde laas met behulp van my huisdokter op kort kennisgewing iewers in dr. Martine Dehandschutter se besige program ingeprop.

Sy het voorgestel dat ek dadelik ‘n histeroskopie (soortgelyk aan ‘n skraping) moet ondergaan, aangesien my endometrium verdik was. Sy was egter glad nie bekommerd oor die poliepe wat sy waargeneem het nie, en ek ook nie. (Sy sê Dinsdag vir my dat sy so ontsteld was oor die uitslae, want ek pas glad nie die profiel nie – hierdie kanker kom gewoonlik by oorgewig vrouens in hul laat sestigs voor) .

Ek moet erken dat dit nie maklik was om weer daardie paadjie Pretoria-Oos hospitaal toe te ry nie en toe ek daar op die operasietafel lê het die narkotiseur my gevra hoekom ek so bang lyk. Met die wakkerword was my onderlyf ‘n kool vuur, en ek het geruk van koue koors – die twee Panados wat hulle my gegee het, het niks aan die pyn gedoen nie! Maar na twee dae se slaap tuis, was ek my ou self en het die hele prosedure nie weer ‘n halwe gedagte gegee nie.

Die oproep van dr. Dehandschutter se ontvangsdame 9:00 Dinsdagoggend dat ek 12:00 dringend moet terugkom, het my kortasem gehad…dit het gevoel of my kantoor se mure al nader skuif…Ek kon nie besluit of ek alleen moes gaan en of LeRoy moes by wees nie, maar ek is alleen vort.

“Jy is baie dapper, né!”, het dr. dr. Dehandschutter gesê nadat sy die nuus gebreek het “Wil jy nie jou man bel dat hy jou kom haal nie?” Maar ek is rustig – ek is maar net weer terug in die holte van Sy hand. En ek neem dit net weer dag vir dag, soos liewe Thea voorgestel het. En ek probeer net so regop bly soos daardie 3 ongelooflike Strelitzias wat Monica gister in my kantoor kom staan maak het. En ek vra nie hoekom ek nie, want ek het gister in die oë gekyk van iemand wat reeds 13 jaar teen kanker stry. Hoe kan ek dan vra: hoekom ek, Heer? Dis eerder: hoekom nie Ek nie, Heer? Ek is niks meer spesiaal as enige ander een wat die nuus al moes aanhoor nie.

Wat nou volgende? Maandag het ek uiteindelik ‘n afspraak met my “eintlike” ginekoloog wat nie tyd vir my gehad het nie. ‘n Algehele histerektomie is bespreek vir die 5e Junie. Bestraling hang af van moontlike verspreiding, wat ons eers na ‘n volledige patologiese ontleding van my baarmoeder kan doen.

LeRoy het Januarie reeds vir ons ‘n naweek in die Drakensberge bespreek saam die BMW-klub en hy sien al maande lank hierna uit. Ek gaan dus my leerpakkie aantrek , agterop klim en my oorgee aan die natuurskoon en ek hoop dat daardie fris luggie in die berge die bekommernisse in my kop heeltemal sal wegwaai!

Ontdekking: Peach Avelance! Donderdag 26/02/09

Ons internetverbinding is sedert Saterdagaand verbreek en dit was deels die rede hoekom ek die blog op ys geplaas het. LeRoy probeer nog vervaard verlore werk inhaal en het sy HSDPA kaart in die aand dringend nodig en kan dit allermins vir ’n verveelde vrou gun om kontak met die buitewêreld te behou!

Nietemin, ek het so baie teleurgestelde eposse ontvang oor die afsluiting van die blog, dat ek besluit het om hier en daar tog nog bietjie nuus te plaas indien ek iets het om met julle te deel!

Die rede vir vandag se skrywery is om die geheime identiteit van die plaser van die asemrowende bos Peach Avelance rose te probeer bepaal. Die bos rose is in ons oprit gekry toe ’n vriendin Dinsdagmiddag kom kuier het. Tot dusver het niemand eienaarskap aanvaar deur ’n epos, oproep of sms nie.

My nuuskierigheid kry nou die oorhand! Wie sou my so anoniem wil bederf? Of is die rose vir iemand anders bedoel?

Dit laat my wonder oor die beginsel van gee. My vertroue in die mensdom is die afgelope maand versterk. Ek glo van ganser harte dat ons almal baie dieselfde is en mekaar eintlik die beste in die lewe gun. Ten spyte van ’n baie bedrywige werksprogram het so baie mense hul harte vir ons oopgemaak en gegee: tyd, blomme, belangstelling, geskenkies, etes, bederfies. Marie Swanepoel het vir my die pragtige gebed van Reinette de Villiers aangestuur met die titel “Ontydige siekbed” wat baie tot my gespreek het.

Daarin skryf Reinette: “En as ek gegee het – besef ek dat dit dalk nou weer my beurt geword het om te ontvang? Niemand kan altyd aan die gee-kant bly staan nie. Is dit wat U vir my wil inskerp, Here? Wil U my leer om ook die saligheid van te kan gee, aan ’n ander te gun? Om ook die dor plekkies in my siel oop te stel vir die verkwikking wat iemand anders so graag aan my wil bied? (En nie altyd die een te wees wat met die gieter regstaan om ’n ander met my oorvloedige goedheid te benat nie?)"

Ek probeer kop hou met al die gee-mense om my wat bygedra het om ’n swaarkry-tyd te verander in ’n bederf- en-vreugde-tyd. Aan die (huidiglik nog) anonieme roos-skenker ook dus: baie, baie dankie! Die rose is elkeen so perfek pragtig, dat ek elke dag die hele blompot saam my ronddra na die vertrek waar ek my tyd deurbring. Ek wil hulle elkeen beleef in al hul prag en skoonheid en koester hulle met elke roosdoepa wat ek ken! In die woorde van Reinette de Villiers: ek is voorwaar met oorvloedige goedheid benat!

Finale diagnose en groet! Maandag 23/02/09

Tuis - op pad na herstel!

LeRoy en ek het vir die heel laaste keer die dongagevulde, verspoelde stukkie teerpad na Pretoria Oos aangedurf! Ons was albei opgewonde – die einde van my siektetydperk het aangebreek!

Ek het ook vinnig dankie-briefies gaan uitdeel by prof Van der Merwe en die verpleegpersoneel van saal 4 en saal 10. Dr. Heyns het “chop-chop” die krammetjies met ’n spesiale knippertjie verwyder en toe breedvoerig die uitslae en die operasiefoto’s aan ons verduidelik.

Dit blyk dat ek ’n rare lewerafwyking het en dit is wat aanvanklik baie suspisieus gelyk het en al die bekommernis veroorsaak het. Daar is verskeie hemangiome (dit lyk soos rooi moesies – nie my aantreklikste kant nie!) op my lewer en die gewas wat aan die buitewand van my maag ontwikkel het, het presies dieselfde voorkoms. Daar is geen duidelikheid van hoekom dit daar gevorm het nie – beide prof. Schalk van der Merwe en dr. Heyns het nog nooit so ’n geval teëgekom nie. Die goeie nuus is dat die gewas nie ’n GIST is nie en dat dit op die patologiese verslag herdoop is na ’n kaverneuse hemangioom met oorliggende ulserasie. LeRoy spot en sê dat ek selfs met my siekte absoluut uniek bly! My inligtingkundige streep sal verder rustig hieroor navorsing doen...

Tydens die operasie en die verwydering van die monster het dit weer onmiddellik begin bloei en het dit die voorkoms van ’n afgeblaasde ballon gekry. Soos ons egter weet, was daar genadiglik geen komplikasies nie en my slukpyp het 100% normaal gefunksioneer na die tyd en geen lekkasie getoon nie. Vir interessantheid, die 5 openinge se funkies was as volg: die regterkantste een was om die lewer te lig, een van die in die middel was vir die kamera, die ander een vir sy instrumente asook die een links. Die monster is uit die heel linkerkantste opening verwyder.

My eetpatroon en lewenspatroon mag nou geleidelik verander na normaal en geen spesiale medikasie (behalwe ’n ysteraanvulling weens my bloedverlies) of eetpatroon hoef gevolg te word nie. Ek het dr. Heyns hartlik bedank en hom ook vertel hoeveel mense vir hom gebid het. Hy noem toe dat sy vrou ook baie vir hom bid! Ons vrouens het universeel dieselfde opgelegde taak...!

Dit is bykans onmoontlik om ons dank en vreugde uit te spreek dat hierdie (soms baie bitter) beker uiteindelik geledig is. Dit was ’n besonder moeilke tyd vir ons albei en my pa se gelyktydige afsterwe het my emosioneel broos en LeRoy fisies uitgeput gelaat.

Ek is LeRoy ewig dankbaar dat hy hewig standpunt ingeneem het en die mediese fonds se finale antwoord oor my prosedure getroef het. Die bakleiery met hulle duur nog voort en hopenlik sal dit ook nog op ’n hoë noot afgesluit word. Alhoewel ons tans finansieël lam gelê is (ook weens uitgawes vir my pa, die narkotiseur en ander mediese verpligtinge wat nie deur die medies betaal is nie), glo LeRoy van harte dat daardie R15 000 die beste belegging is wat hy nog ooit in my gesondheid belê het! Baie dankie Liefie!

Ons twee is nader aan mekaar, ons goeie vriende wat hulself deur dik en dun bewys het, kosbaarder en ons verhouding met die liewe Heer inniger as ooit tevore. Daar was baie lesse te leer en ek weet dat ek in die komende jare weer sal delf in hierdie skatkis van wedervarings. Soms het ek saamgestem met hierdie kostelike aanhaling van Moeder Teresa: “Ek weet God sal my nie enigiets gee wat ek nie kan hanteer nie. Ek wens net Hy het nie soveel vertroue in my gehad nie!”

Ek is verder afgeboek vir 5 weke (in totaal is daar ’n aanbevole 6 weke herstelperiode) na die operasie. My introspeksie sal tydens my finale herstelproses weer terugkeer na die privaatheid van my eie persoonlike dagboek en hierdie is dus my laaste inskrywing en groet tot 'n weersiens in lewende lywe! (kontak my gerus by elsabe.olivier@up.ac.za)

Ek en LeRoy wil egter elkeen van julle wat die reis meegemaak het hartlik bedank. Dit was soms ’n wilde rit en het ons op onbekende paaie geneem waar veiligheidsgordels verpligtend was! Ons het egter die eindpunt bereik met Sy hulp en jul gebede en liefde. Aan elkeen wat ons met soveel liefde aangeraak het met oproepe, sms'e, besoeke, etetjies, blomme, gebede, kaartjies, geskenkies...ons is baie lief vir julle! Laastens: aan Hom alle lof en eer – my(ons) beker loop oor! Amen.

Teksvers: “Ek sal hulle suiwer soos goud gesuiwer word. Hulle sal my aanroep, en Ek sal hulle gebede verhoor.” Sagaria 13:9.

Rustige Sondag 22/02/09

Ek en LeRoy het vandag die normaalste en rustigste dag in weke gehad en vanmiddag albei soos babas geslaap!

Ons is saam kerk toe en ds. James Kirkpatrick se boodskap uit 1 Samuel 20:41 oor die besondere vriendskap tussen Dawid en Jonatan het my diep getref. Ek is terdeë daarvan bewus dat my vriende my deur my louteringsproses gedra het. Sy boodskap is dat die Here deur vriende werk – hul nabyheid is Sy nabyheid. Vriendskap is liefde in aksie en ware vriendskap kan mense verander. Goeie vriende is lojaal en sal selfs vriende wees wanneer jy onder is of nie ‘n “wenner” is nie. Ware vriende is betroubaar en sal tot jou redding kom in tye van nood.

Ek is baie bevoorreg, want Hy het my lewe verryk met baie liefdevolle, lojale en betroubare vriende wat hulself deur dik en dun bewys het!

Môre is hopenlik my laaste afspraak met dokter Heyns en die 27 kramme op die oppervlak van my maag sal dan verwyder word – ek wonder hoe kry hy hulle uit?! My vragies lê reeds netjies uitgetik: Kan die GIST terugkeer? Hoe lank is my siekteverlof? Wanneer kan ek weer begin oefen? Wanneer kan ek weer begin bestuur? ens. ens